Henüz tam anlamıyla çalışan bir anne olamadım. Yani ofiste çalışan anlamında söylüyorum, yoksa evdeki ve hayatımızdaki bütün işleri ben yapıyorum. Şimdilik Ural uyuduğunda çalışıyorum ve en verimli zaman öğle uykusu zamanı.
Ural'ın bakıcısı pazartesi, salı ve perşembeleri 9 -13, çarşamba ve cuma 9-12 arası geliyor (kadının 2 tane küçük çocuğu var, öğleden sonraları onları okuldan alıyor). Ben de bu zamanlarda ofise gitmeye çalışıyorum. Salı, çarşamba ve perşembe katılmam gereken ders ve toplantılar var. Zaten şuana kadar ofise hep bunlara katılmaya gittim; özellikle perşembe günleri olan toplantı uzun, 10-13 arası. Ural sabahları genelde huzursuz oluyor, Mimi geldiği zaman herşeyi benimle yapmak istiyor. Durum böyle olunca çoğu zaman evden birlikte çıkıyoruz, ben ofisteyken Mimi Uralı bebek arabasında gezdiriyor.
Henüz çalışan anne olamadım ama çalışmaya çalışmak bile çok zor. Manevi bir zorluk yaşıyorum, sürekli acaba yanlış mı yapıyorum diye düşünüyorum. Henüz cevaplarım yok, şimdilik sadece sorular var.
Birazda ne yaptığımdan bahsedeyim. Ben bir astronomum. Buraya postdoc (doktorasını yapmış araştırmacı) olarak geldim. Bu pozisyona gelmek için master yaptım, doktora yaptım, yüzlerce sınava girdim. Ve şuan tek görevim kendi istediğim araştırmayı yapmak, yani olmak istediğim şey buydu. Benim yaptığım işi yapmak için illa ofise gitmeye gerek yok ama sakin bir kafa ve konsantrasyon gerekiyor çünkü yaptığım işin temelinde düşünmek var. Şöyle desem daha doğru, normalde 2 günde yapacağım işi 1 ayda bitiremedim. Bunu şikayet etmek için yazmadım, sadece kendi kendime durum tespiti yapıyorum. İnsan bu kadar yalnız kalınca ve en yakınındaki kişi 1.5 yaşında olunca klavyeyle arkadaş oluyormuş.
Ural'ın bakıcısı pazartesi, salı ve perşembeleri 9 -13, çarşamba ve cuma 9-12 arası geliyor (kadının 2 tane küçük çocuğu var, öğleden sonraları onları okuldan alıyor). Ben de bu zamanlarda ofise gitmeye çalışıyorum. Salı, çarşamba ve perşembe katılmam gereken ders ve toplantılar var. Zaten şuana kadar ofise hep bunlara katılmaya gittim; özellikle perşembe günleri olan toplantı uzun, 10-13 arası. Ural sabahları genelde huzursuz oluyor, Mimi geldiği zaman herşeyi benimle yapmak istiyor. Durum böyle olunca çoğu zaman evden birlikte çıkıyoruz, ben ofisteyken Mimi Uralı bebek arabasında gezdiriyor.
Henüz çalışan anne olamadım ama çalışmaya çalışmak bile çok zor. Manevi bir zorluk yaşıyorum, sürekli acaba yanlış mı yapıyorum diye düşünüyorum. Henüz cevaplarım yok, şimdilik sadece sorular var.
Birazda ne yaptığımdan bahsedeyim. Ben bir astronomum. Buraya postdoc (doktorasını yapmış araştırmacı) olarak geldim. Bu pozisyona gelmek için master yaptım, doktora yaptım, yüzlerce sınava girdim. Ve şuan tek görevim kendi istediğim araştırmayı yapmak, yani olmak istediğim şey buydu. Benim yaptığım işi yapmak için illa ofise gitmeye gerek yok ama sakin bir kafa ve konsantrasyon gerekiyor çünkü yaptığım işin temelinde düşünmek var. Şöyle desem daha doğru, normalde 2 günde yapacağım işi 1 ayda bitiremedim. Bunu şikayet etmek için yazmadım, sadece kendi kendime durum tespiti yapıyorum. İnsan bu kadar yalnız kalınca ve en yakınındaki kişi 1.5 yaşında olunca klavyeyle arkadaş oluyormuş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder